Italië

 

Milaan: 

De (voetbal)gekte ten top

 

MILAAN/MILANO/MAILAND - Een weekendje Milaan. Met als extraatje de voetbalwedstrijd Milaan-Torino. Het avontuur begon zaterdag, de dag van de gekte…

                                                                        

Vanaf onze nationale luchthaven, Schiphol, dat duidelijk bij Amsterdam ligt (“gewone koffie? Dat kenne we niet”). De kaartjes zijn geregeld, maar hoe laat begint de wedstrijd eigenlijk? Bladerend door  de Gazetto dello Sport. ‘Oggi 15.00’, dat moet ….vandaag zijn, oftewel straks!! Dat wordt vliegen! En natuurlijk is er dan vertraging; vier vliegtuigen gaan ons voor. De piloot heeft de boodschap begrepen en haalt tijd in. Vroeg in de middag landen we op Malpensa, een van de twee luchthavens van Milaan. Het is stralend weer en dat in hartje winter. En nu snel een taxi. Ook de chauffeur begrijpt dat we haast hebben. Met een gangetje van 160 (!) vliegt hij over de snelweg. En hierbij vallen verkeerscapriolen in levensgevaarlijke landen als Tunesië in het niet. Tussen de bedrijven door (een Zwitserse bolide maar net ontwijkend) poetst de roekeloze Italiaan rustig zijn bril. Met kunst en vliegwerk bereiken we ons hotel, genaamd Cervo, dat midden in de hoofdstad van Lombardije ligt. En dan weer de verkeerschaos in, op weg naar het beroemde San Siro, naar de gelijknamige wijk.. Na de wedstrijd zoeken we in ijzige kou de weg terug. Lopend ja, want geen bus of taxi wil ons mee hebben. Volgens ons zitten we in een achterbuurt. Na de zoektocht naar taxi’s speuren we nu naar een hapje. Gelukkig vinden we in deze gure wijk een plaatselijke srv-wagen die dienstdoet als snackbar. Een broodje kotelet gaat er wel in. Eindelijk zijn we bij ons hotel. Dit is prima de luxe. Maar 300,- per kamer is het niet waard. De Italiaanse tv is veel mooier dan het totale Nederlandse aanbod. Hier zie je nog eens wat. Voetbal is het belangrijkste. Ze zijn hier knettergek van voetbal. Dit wordt tot in den treure getoond en herhaald. Maar de pikante shows zijn niet van de lucht en de vele, vele reclames en gebabbel. De volgende dag bezoeken we de Dom. Via de metro. Zwart rijden geen probleem, tja wat moet je ook met al die Italiaanse informatie waar je geen snars van begrijpt. Voor de Dom proberen Japanners typisch Italiaanse producten (Japanse theedoeken) te slijten. Als attractie kun je het dak op van de Dom. Ze laten zelfs blinden toe op het dak. Het uitzicht op de stad is fantastisch, met zijn dakterrassen en dakkroegen. Dat de smalle torentjes tegen stormen bestand zijn, ongelooflijk. Dan gaan we de peperdure, overdekte winkelstraat in. Enkele prijzen? Een vest van 300 gulden, een Mercedes voor 40 gulden (maar dan voor op de schoorsteenmantel) en een horloge van 1500 gulden. De lunch doorgebracht in een middenklassenrestaurant. De wc niet meegerekend. Een aftands roestig hok met, zoals overal, moderne graffiti op de deur. Italianen mogen graag schrijven. Een man wil ons gratis een kleurige armband geven. Dan vraagt hij 5000 lire. Als we de armband terug willen geven krijgen we hem toch gratis mee. Zelfs de bedelaars hebben het goed in deze maffe stad. Er zijn veel paarden in de stad, en allemaal van steen. Je hebt hier nog meer blinde paarden (lees: automobilisten). Die andere blinden vinden we terug in een kasteel (Castello Sforzesco), ook een attractie in de stad. De stad is ’ s avonds betoverend verlicht. De Italiaanse pizza is niet te vergelijken met de Hollandse. Maar de klant is hier geen koning. Als ik een pizzamenu bestel moet ik eerst een bon halen en krijg dan te horen: er is geen menu! De plaatselijke cd-winkel is weer het andere uiterste. De klant kan hier alles op muziekgebied krijgen. En de wonderen zijn hier de wereld nog niet uit. De Milanese Grote Markt was ’ s middags nog leeg, nu ligt er een complete ijsvloer! Italianen op het ijs, dat is vragen om moeilijkheden. Als we terug gaan naar ons hotel kunnen we nog een keer genieten van Italië in optima forma, op tv. We krijgen niets mee van het wereldnieuws. Sterker: als de Italiaanse tv moest kiezen tussen het overlijden van de Amerikaanse president of een doelpunt van Juventus dan koos het voor het laatste. De gekte ten top. Dan horen we via de mobiele telefoon het nieuws uit Nederland: regen, supporters dansend op de snelweg en een treinstaking. Dat is niks. Wij zitten in de zon met een ijsje op het dak van de Dom met een stel blinden……