Polen

 

Veel losk in Dolsk

 

                                                                               

 

DOLSK - Peize heeft een partnergemeente in Polen. Sporters uit ons dorp waren een weekend te gast in het plaatselijke Dolsk. Dertien uren in de bus en je kunt gerust spreken van een cultuurschok.

 

De meesten verwachtten barre omstandigheden, ze hadden de hele huisvoorraad (drinken, soep, worst in blik en negen meter metworst en natuurlijk kaarten) meegenomen. De reis verliep aanvankelijk zonder problemen. Via Neueschans, Bremen, de Luneburger Heide en vele Raststätten (de eettenten) op weg.  Bij grenspost Frankfurt aan de Oder komen we midden in een Stau (file)  en een grote chaos. Heel Europa staat hier uren (sommigen dagen) te wachten om Polen in te kunnen. Alles wordt gecontroleerd, hele auto’s worden omgekeerd, op zoek naar verboden middelen. De illegale autohandel tiert hier welig. Westerse spullen zijn in trek. En Poolse ambtenarij bij de voormalige douanekantoren. Ook onze bus werd doorzocht, door een gewapend norse persoon. Sommigen konden  het leed niet meer aanzien en liepen lopend en fluitend de grens even over. Terug in de bus ontbrak een persoon….deze ging alvast sfeer proeven in de eerste de beste Poolse kroeg. Hij ontliep op onverklaarbare wijze de strenge controles. Ze hebben hem kennelijk over het hoofd gezien, zo klein als hij is. Na de grens kon er ook geld gewisseld worden, voor twintig gulden kreeg je liefst 200.000 Poolse slotties. Polen. Zoals verwacht kregen we een cultuurschok te verwerken. Van een biobak hebben ze hier nog nooit gehoord, laat staan van een afvalbak. In een plaatselijk restaurant wordt de wc doorgespoeld met een tuinslang. Het Poolse landschap ziet er vriendelijk uit: glooiende heuvels en land zonder afrastering. De kleine Poolse boeren hebben hun vee bij huis of aan een stik. Het merendeel van de bevolking lijkt te bestaan uit kabouters en ooievaars. Vanaf de Poolse grens zie je ze langs de weg staan: kabouters. Ze worden te koop aangeboden, evenals kersen en bessen. Na uren rijden, richting Poznan,  gaan we de grote weg af en komen we langs dorpjes met typisch Pools klinkende namen als Ujasd, Wolkowo, Kytsewo en Kunowo. In de avond (na 875 kilometer) rollen we Dolsk binnen. Weer een cultuurschok. Niks geen fanfare of publiek. We worden wel hartelijk verwelkomd bij het gemeentehuis. Inclusief dineetje in het enige (?) restaurant . De hoeveelheid eten is niet wat wij verwende Westerlingen zijn gewend. Sowieso is er niet veel te koop. Het communisme heeft zijn sporen in Polen nog duidelijk achtergelaten.

Overnachten doen we op de plaatselijke camping, dat buiten het dorp ligt. Aan de rand van een fraai meer. Op de camping staan slechts een paar caravans; het merendeel bestaat uit huisjes, van hout en steen. Van binnen sober en klein. De wc is op zijn Frans, dus hurkend moet je je behoefte doen. ’ s Avonds is er een barbecue. Ook op zijn Pools, gewoon een stuk worst aan een stok boven het vuur. Heet? Bluswater genoeg. Polen zijn dol op drank, piwo (bier) en vooral de beroemde wodka. Die voor onze begrippen niet duur is, slechts vijf gulden de fles. Bij het sportcomplex aangekomen voelen we nieuwe cultuurschokken. De Polen kijken ons aan of we van een andere planeet komen. Ze zijn arm maar bedelen doen ze niet. Het sportcomplex ligt er armoedig bij. Naast voetbal waren er allerlei spelletjes zoals pijltjes gooien, tennis en schieten met "pneumatische wapens" (moeilijk woord voor buks). ’ s Avonds was er dan een danswedstrijd (het slot(ties)feest) in het paviljoen. Ze noemen het hier een bloemenkranswedstrijd, het waarom is ons niet duidelijk geworden.  Toch hebben we veel lol gehad. De avond werd afgesloten met vuurwerk. Het was een schokkende, maar leerzame ervaring.  

1993